نگاه تو

از قدیم چهل نشانه کمال بوده است . نشانه رسیدن و پختگی وتو اول کسی هستی که  حتی عزایت هم به کمال می رسد ودر طول تاریخ تو تنها کسی هستی که غم واندوهت هم رسم وقاعده و وقت مشخص خود را دارد .هم در آغاز هم در کمال وپختگی وهم در زنده ماندن وجاری بودن در رگ ها ی زمان.بعضی ها از تو جا ماندند از تو واز حرکت وقیام تو وبعدها خیلی تلاش کردند تا برسند نمی دانم رسیدند یا نه یا کدام ها رسیدند وکدام ها نه بعضی ها نمی توانستند پا به پای تو بیایند.بیایند ودرمقابل صف باطل بایستند وبجنگند ولی باتو بودند انگار هم پای تو ولحظه شهادت تو حتی بافرسنگ ها گر مای  خون تو را حس کردند واشک ریختند این دسته با تو بودند هر چند دور از تو وهمین ها بودند که به تاریخ یاد دادندکه غم تو که عزای تو با همه غم ها فرق دارد زمان کمال و رسیدن آن مشخص است.نمونه عالی این ها جابر است جابر بن عبدالله که هر چند دیگر بینایی اش راازدست داده بود اما نگاهش فراتر از زمان و مکان در دل واقعه رخنه می کردو اربعین تو رادرپهنه تاریخ ثبت می کرد  وآداب زیارت تورا به تاریخ می آموخت وحالا   حتی درآستانه اربعین تو خاطره های دور ونزدیک را که مرور می کنیم حالمان دگر گون می شود .السلام علیک وعلی الارواح التی حلت بفنائک