شعر ششم حافظ

به ملازمان سطان که رساند این دعارا          که به شکر پادشاهی زنظر مران گدارا

زرقیب دیو سیرت به خدای خود پناهم          مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدارا

شهاب ثاقب منظورش شعله ای مانند تیر که شب در اسمان دیده میشود وبه صورت گلو له ای فروزان

از سویی به سوی دیگر میرود ومحو می شود بیت اشاره به آیات ۶و۱۰ سوره صافات ۳۷ دارد انا زینا

معنی این است ما اسمان زیرین را به زینت ستارگان آراستیم وان را از دسترس اهریمن پلید نگاهداری

کردیم تا اگر به سخنان بزرگان آن بالا گوش فرا دهند از سو سنگباران ورانده شوند آنان را شکنجه ای

دردناک وهمیشگی است اما آن که دزدانه خبری رباید تیر شهابی که به هدف میخورد واز آن میگذرد

اورادنبال خواهد کرد

شعر اول وشعر سوم حافظ

سلام

الا یا ایها السا قی ادر کاسا وناولها این بیت شعر از یزید است شعر اول حافظ

غزل گفتی ودر سفتی بیا وخوش بخوان حافظ

که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را           عقد ثریا منظورش خوشه پروین هفت ستاره زیبا ودرخشان

که از زمین به شکل خوشه انگور دیده میشود    شعر سوم حافظ

 

شعر چهارم حافظ در سوره قران

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را               که سر به کوه وبیابان تو داده ای ما را

شکر فروش که عمرش دراز باد چرا           تفقدی نکند طوطی شکر خارا

غرور حسن اجازت مگر نداد ای گل           که پرسشی بکنی عند لیب شیدا را

به خلق ولطف توان کرد صید اهل نظر        به بند ودام نگیرند مرغ دانا را

چو با حبیب نشینی وباده پیمایی            به یاددار محبان باد پیما را

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست      سهی قدان سیه چشم ماه سیما را

جز اینقدر نتوان گفت در جمال تو عیب       که وضع مهر ووفا نیست روی زیبا را

                          در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ

                          سماع زهره به رقص آورد مسیحا را

دربیت سماع زهره  یعنی اینکه رقص وپایکوبی به همراه شنیدن آواز ناهید ونوس اساطیر آن را زنی 

میدانند که رب النوع طرب وموسیقی است جایگاه او فلک سوم آسمان سوم است در آسمان بودن

حضرت مسیح در آیه ۵۵از سوره آل عمران ۳وآیات ۱۵۷و۱۵۸سوره نسائ ۴تصریح شده که خداوند

حضرت عیسی را بر گرفته وبه سوی خویش بالا برده است واو را به قتل نرسانده اند قدما بر اساس این

آیات وبرخی روایات وهمچنین بر مبنای تقسیم بندی خویش از افلاک جایگاه آن حضرت را آسمان یا فلک

چهارم فلک خورشید پس از فلک زهره می دانستند  

 جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب این مصراع از سعدی است